WelkomOnze MotorhomeOnderweg: reizen en korte trips
 

Duimen voor Doel 2008

Woensdag 30 juli

We vertrekken vanavond nog naar Doel voor de opbouw van de Doelse feesten en het benefiet festival dat wij al voor de vierde keer op rij mee organiseren - voor het behoud van het polderdorp. Na het werk haast ik me om onze mobilhome op te halen in Sint-Truiden. Snel nog wat spullen eruit die we niet nodig zullen hebben, ik vul de watertank en stapel alvast wat kleren en levensmiddelen in de kastjes. Wanneer ik terug in Leuven arriveer, heeft Cris onze hond al naar het pension gebracht en zijn eigen spullen gepakt. Rond 20u zijn we eindelijk vertrekkensklaar, wat later dan we hadden gehoopt. Onderweg nog snel wat diesel en pilsjes inslaan bij het tankstation op de E17 en dan in rechte lijn naar De Doolen - de oude jongensschool van het dorp die heel wat jaren terug door Vrijbuiter gekraakt werd en vandaag als ontmoetingscentrum en pleisterplaats fungeert voor Doelenaars en passanten.

Bij aankomst merken we dat er op de parking naast De Doolen, die we voor het weekend hebben gereserveerd, al een WC- en afval container werden neergepoot door de gemeente Beveren. Weliswaar vriendelijk van hen, maar wel krap lastig. In de marge van het Duimen voor Doel festival organiseren Cris en ik ook nog een bescheiden motorhometreffen, via de fora van Campersite en Camperchat, kwestie van ook eens wat mensen naar Doel te halen die er anders niet zouden komen voor de Scheldewijding of het festival. We verwachten een 15-tal motorhomes en voor ons is het meteen ook een uitstekende gelegenheid om wat vrienden terug te zien die we leerden kennen op een treffen in Linter.

Wanneer we onze mobi hebben geparkeerd, begin ik alvast het avondeten op te warmen dat Yves - een tijdelijk bij ons thuis inwonende jeugdvriend - eerder vanmiddag heeft klaar gemaakt: bouletten in bruine ajuinsaus, zijn specialiteit. Hij en Cris helpen ondertussen om het vroegere gemeenteschooltje al een beetje te fatsoeneren voor het weekend. Na een copieuze maaltijd overschouwen we het slagveld, er moet nog behoorlijk wat werk verzet worden om De Doolen tegen zaterdagmiddag een beetje op een festivalterrein te laten lijken. Kompaan Dirk, die eveneens uit het Leuvense komt en zowat de inspirator van ons zootje ongeregeld is, besluit dat het labeuren er voor vandaag op zit en we zoeken het caféterras van "den ijskelder" op - een vrijstaand klaslokaaltje dat we als café inrichtten en dat indertijd deze veelzeggende naam toegedicht werd omdat het in de winter nauwelijks te verwarmen bleek. Warm is het er vanavond genoeg en de frisse Duvels vloeien er rijkelijk. Een verassend aantal schitterende ideeën en praktische ingevingen circuleren er rond de tafel, nu is het alleen nog zaak deze vast te kunnen houden tot de morgen en ze te realiseren voor ons festival. Het is al vroeg in de morgen wanneer ik de alkoof in kruip voor een ongetwijfeld veel te korte nacht...

 

Donderdag 31 augustus

De zon staat al hoog aan het firmament wanneer ik 's morgens uit mijn alkoof rol met een eerder mistig hoofd. Er moet gewerkt worden vandaag, wat hadden we vannacht nou weer allemaal bedacht ? Juist het poetsen van de voormalige klaslokalen die de festivalkeuken en restaurant zullen herbergen. Met frisse moed beginnen we daar dan maar aan, hoewel het net vandaag de warmste dag van het jaar tot hiertoe belooft te worden. Na een uur schrobben zijn we zelf net zo nat als de plavuizenvloer: de sufheid verdwijnt uit mijn arme hoofd terwijl ik de duvels van vorige nacht langs mijn porieën naar buiten wring.

Tegen de middag duikt Cris de mobilhome in en komt even later met spek en eieren aangedragen om zijn afgepeigerde echtgenoot en vrienden terug wat aan te sterken. In de loop van de namiddag wordt er vanuit gans Vlaanderen versterking aangevoerd: voorlopig geen helpende handen te kort dus. Stoelen, tafels en toogmeubilair worden opgesteld, overal zijn bekende gezichten aan het werk wanneer plots ergens een GSM rinkelt. Het podium dat morgenvroeg geleverd moet worden, blijkt geaccidenteerd maar we hoeven ons niet ongerust te maken er wordt aan een oplossing gewerkt. Iedereen houdt zich dan maar bezig met kleinere werkjes in afwachting van de verdere opbouw van het festival terrein. Ik hang alvast de signalisatie van de camperplaatsen omhoog en sluit de parking voor het overige verkeer af met nadar-hekkens.

Wanneer de avond valt, verschijnt kameraad Creve. Vanuit zijn doening te Kieldrecht voert hij een vers gekwartierd koebeest aan en groensels van zijn erf. De ondertussen behoorlijk aangezwollen schare vrijwilligers slaakt een kreet van opluchting: eten ! Brecht en Dries, de middelste twee van vier knapen die in de hofstee van vader Creve het levenslicht zagen, stoken het vuur op. Wanneer de braai ten einde loopt en de hongerige buiken verzadigd zijn, blijkt de biervoorraad in ons improvisatorische café schrikwekkend geslonken.

Ik ben afgemat van het sleuren, schrobben en tillen allerlei, Cris verdraagt de warmte sowieso maar slecht. Hij heeft zelfs het breugeliaanse maal gewisseld voor een droge korst. We zoeken tevergeefs wat verkoeling boven op de Scheldedijk, de verwachte bries vinden we ook aan het wassende water niet. In de verte over de spiegelende zwarte stroom gloeien wel duizenden lampjes van het havenbedrijf, achter ons, in de verte boven de polders lichten de samenpakkende wolken op: er is een warmteonweder op komst. We keren terug naar onze companen in De Doolen, zij hebben plaats genomen rond een kampvuur - blijkbaar was het voor sommige joligaards nog niet warm genoeg. Een stevig wind steekt op en kondigt de verfrissende bui aan. De eerste druppels vallen wanneer we een laatste pint aanbreken. Morgen verwachten we de eerste motorhomes en er moeten nog enkele bergen verzet worden. Niet alleen bergen, doelenaar Guido zal bij de gemeente navragen of men de afval- en wc-containers alsnog kan verplaatsen. Ik neem mij voor om ten minste vandaag nog eens tijdig naar bed te gaan, maar middernacht is weerom voorbij geschoven wanneer we door de stortbui naar onze mobilhome hollen om drijfnat maar lekker verfrist onder de wol kruipen.

 

Vrijdag 1 augustus

Ik ben al vroeg uit de veren, van de plensbui die onze parking vannacht in een vijver veranderde is er niets meer te bespeuren. Met een kop vers gezette koffie in de hand wandel ik terug naar De Doolen wanneer er vanop straat iemand naar me wenkt. Het is een gemeenteambtenaar die even een kijkje komt nemen naar de voorbereidingen van de Doelse feesten. Tijdens het babbeltje dat ik met hem sla, kom ik te weten dat hij al jaren een motorhomebezitter is, vroeger was hij nog aangesloten bij de BMHC die hier ook meermaals neerstreken - ja die ken ik, maar neen dat zijn wij toch niet. Ik probeer de man diets te maken dat de we een toevallig samenraapsel van forumbezoekers verwachten. Onderwijl we daar zo staan te keuvelen komt ook een agente van de lokale politie haar licht opsteken. In de documenten die ze bij zich heeft, staat dat er een parkeerverbod gevraagd werd gedurende het ganse weekend maar er wordt nergens vermeld dat er motorhomes zullen overnachten. De dame in kwestie heeft er weinig moeite mee haar orders in die zin te interpreteren, ze vult haar papieren aan met de mededeling dat motorhomes op uitnodiging van de organisatie hier wel kunnen parkeren maar andere voertuigen niet. Blijkbaar bezit ook haar gezin een motorhome waarmee ze overigens morgen naar Kroatië zullen vertrekken. Behouden reis toegewenst !

Wanneer ik terug ga om Cris te wekken, er wordt een stroomaggregaat geleverd en hij moet de nodige papieren komen aftekenen, loop ik een eerste bezoeker van het campersite-forum tegen het lijf: Geroda, niet met de motorhome maar met de koersfiets afgezakt vanuit De Klinge. Ik klets wat met hem over onze gedeelde passie, zondag komt hij zeker en vast opnieuw langs. Mooi zo, nu terug aan het werk: de wc-wagen dient aangesloten, de verdeelkasten voor de electriciteit geplaatst, kabels getrokken en noem maar op. Ik ben nog steeds druk in de weer wanneer na de middag de eerste camper de voorbehouden parking op komt gereden en er zijn er nog onderweg. Met bezweet gelaat en asgrauwe pollen loop ik hen aantegen: welkom, welkom ! Cris zit ondertussen wat te repeteren met Sigrid, want morgen staan ze met een gelegenheidsgroepje op de bühne. Telkens er een motorhome bij komt, maken we kennis en overhandigen we hen enkele drankkaartjes, morgen en zondag te consumeren tijdens het Duimen voor Doel festival. Om beurten proberen we wat tijd uit te trekken om met onze gasten te kletsen - networking -, hoewel Cris daar duidelijk meer in bedreven is dan ikzelf. Sommigen zouden zeggen: een echt babbelwijf; ik hou het liever voorzichtig op een sociale jongen. Intussen krijgen we nog gratis spectakel: het podium is er ! De trein van twintig meter - trekkende vrachtwagen en mobiele podium - geraken net niet de speelplaats op, die overigens vervaarlijk begint te golven onder het gewicht van de mastodont. Eénmaal, andermaal, de transporteur geeft het op. We moeten zelf de aanhanger maar op de juiste plaats zien te manoeuvreren. Lander, de oudste telg van het geslacht Creve, weet een makker op te snorren die met de tractor van diens vaders aannemersbedrijf de klus kan klaren. Ironisch genoeg behoort deze sympathiserende jongeling tot het familiebedrijf dat hier in opdracht van de overheid woning sloopt...

Even over acht wandelen Marina en Frie, twee Doelse dames die elk op hun eigen mannier strijden voor het behoud van hun dorp, de camperparking op waar de vrolijke bende ondertussen heeft kennis gemaakt, tafels en zeteltjes uitgepakt en aan het aperitief zit. We worden meegevoerd voor een bezoek aan het dorp en krijgen links en rechts wat uitleg over de geschiedenis van Doel en hoe het zo ver is kunnen komen, dat het eens zo florisante dorp met meer dan 1200 inwoners plaats moet ruimen voor een getijdendok van de Antwerpse haven. Sommigen zijn merkbaar onder de indruk, waanzin, leegstaande en verkommerende woning, gapende percelen waar ooit riante villa's of bescheiden woningen stonden, strijdvaardige leuzen aan de gevels van nog bewoonde panden, het vormt voor weinig hierover geïnformeerde bezoekers beslist een bevreemdende aanblik. Terug op de camperplek aangekomen is het ondertussen rond de klok van tien, wie nog hoopt op een avondmaal in Doel 5 of De Molen, wordt met de boodschap dat de keuken gesloten is wegens de voorbereidingen van de Doelse feesten, afgewimpeld. Een minpunt voor onze organisatie, maar onze vrienden tillen er niet al te zwaar aan en duiken de eigen motorhomekeuken in voor een sandwich of hap spaghetti. Ik trek met een aantal van hen - waaronder ook Jan en Luc de gescheiden vaders waarmee we eerder al in Oteppe stonden - vooralsnog naar de plaatselijke horeca voor een glazen boterham, dat lukt nog net. Wanneer we terug aan De Doolen komen, is het aantal medewerkers nog opgelopen en zitten ze vrolijk te pintelieren op het terras van den ijskelder. Nog even hierbij aanschuiven, vooraleer naar bed te gaan.

 

Zaterdag 2 augustus

Al vroeg in de morgen wordt het podium opgebouwd. Jan heeft geen zittend gat zoals dat dan heet en steekt onmiddellijk de handen uit de mouwen. Wanneer op De Doolen alles in de plooi is gevallen voor het festival dat vanmiddag zal beginnen, gaan we een handje helpen bij het opstellen van de tentjes in het dorp. Onze campervrienden trekken erop uit met hun fietsen, ze wagen zich ondanks het wisselvallige weer aan de Doel-eco-route: ruim 30 Km doorheen de polder, langs waardevolle landschappen. De gratis veerdienst brengt hen naar Lillo en weer terug, nog net op tijd voor een stevige noot folkmuziek. Het wordt rocken in de regen...

 

Zondag 3 augustus

's Morgens wordt de rommelmarkt opgebouwd in de straten van Doel, de media stijken neer en enkele argeloze camperchatters worden vastgelegd op de gevoelige plaat terwijl ze langs de kraampjes struinen of zelfs de petitie voor het behoud van Doel ondertekenen. In de loop van de namiddag nemen de bezoekers van dit DvD-treffen afscheid en keren huiswaarts, morgen maandag moeten sommigen terug naar het werk en anderen op de kleinkinderen passen. Iedereen heeft zich ondanks wat kleine ongemakjes links of rechts en het wat tegenvallende weer toch zichtbaar geamuseerd. Als er in 2009 nog een Doel is, dan doen we dit beslist nog eens over.

Al van in de vooravond blijft het ononderbroken regenen, dikke druppen plensen naar beneden tot wanneer de laatste band het podium heeft verlaten. Wij blijven alvast nog tot morgenavond om te helpen bij het opruimen van De Doolen.

 

Maandag 4 augustus

Gans de dag wordt er opgeruimd, ingepakt en gepoetst. Rond het middaguur worden de vrijwillige medewerkers getrakteerd op een bord spaghetti en een pint, de overschotten van het voorbije weekend worden gretig en vakkundig weggewerkt. Het loopt tegen de avond wanneer alles achter de rug is en iedereen moe maar voldaan terugblikt op een nat en soms zat festivalweekend. Nadat ook wij afscheid hebben genomen van onze vrienden, vertrekken ook wij terug naar Leuven.

 

Vedetjes, Wim en Lea, Marklin, vwcar2goo, seals, FBI, Jan & Luc, Baardje, Ronyd, Euroboxer, Bluemax, Peter Brig en allen die zijn ingegaan op onze uitnodiging en er een spetterend weekend van hebben gemaakt, bedankt en hopelijk ontmoeten we mekaar snel weer !

 

© Stijn Paemelaere - 07/08/2008