Pinksteren 2026

Vrijdag 22 mei

De eerste hittegolf van het jaar kondigt zich aan net op het moment dat wij met Wouter en zijn familie op weekend vertrekken. Zijn ouders nodigen uit, meester Joeri regelt het en de vrouwen nemen zijn familieweekend in Dourbes op de valreep over. Die laatsten komen er al tegen lunchtijd aan terwijl de rest van onze ‘schoonfamilie’ – net als wij – nog aan het werk is. De schoolbel is mijn bevrijdende signaal. Een kwartier later staat de Berlingo aan de achterdeur en rep ik mij naar boven.

Cris staat al in een zomerse outfit klaar met zijn valies: “Ik ben al gedoucht.” “Euh ik niet.” In zeven haasten wat kleren bij elkaar geraapt, espressomachine en kampeerstoelen gaan met onze spullen in de autokoffer. Broeierig warm en klam bezweet wil ik ook nog eerst in bad. “Nog lang werk daar?”, stuurt er ondertussen eentje die op hete kolen zit om te kunnen vertrekken.

Déviation

Net als vorig jaar pikken we ook de bagage van onze compagnon-de-route op. “Gaat Billy met jullie mee, of…?”, vraagt papsi met ‘onze hond’ op zijn arm. “Dat wordt moeilijk hé, wij hebben geen achterbank.”, lacht Cris. Wouter zijn guitige windhond ligt straks sowieso in onze kamer op het bed. Reistassen, ijsmachine, alles is ingepakt en plots, daar in de verzengende zon, schiet het mij te binnen: “Godverdomme, die kaas steekt nog in de frigo!” De Noord-Franse geurigheden – tijdens onze paasvakantie speciaal voor dit weekend gekocht – zijn we in alle haast glad vergeten. Wij rijden terug, de jongens ineens naar het vakantiehuis.

Google weet dat er werven zijn op de E19 en loodst ons rond Charleroi waar al een monsterfile staat. E411 en E42 om dan via de N98 weer richting Philippeville en de N5 te rijden. Geen idee welke route Waze voor de jongens heeft bedacht, maar ik erger me stierlijk aan alle schijnbare omwegen. Cupra’s zijn vinniger dan een zwaar beladen Franse camionette. Toch komen we amper een kwartier na hen ook aan ter bestemming. Het is er al gezellig druk. Billy komt naar buiten gestoven terwijl iedereen helpt om de grote koffer uit te laden.

Marijke, Lissa – aka tante wijntje –, de jongens en Klaas dragen alles naar binnen. “Stijntje, voor waar is dit hier?”, vraagt die laatste met een schalkse blik terwijl hij een zwaar geladen Curverbox in zijn stevig armen torst. Ik ben vanochtend samen met de andere helft van de tweeling al om 4 uur opgestaan en na de rit doodop. “Daar bemoei ik mij effe niet mee, Klaasje.” Geen idee wat erin zit. Om de benen te strekken loop ik nog eens de hobbelige oprit af. Gelukkig: er blijken onderweg geen wisselstukken van mijn berggeit te zijn afgevallen.

À l’amitié

Tot de laatste weekendgangers aangekomen zijn en Nancy ons aan tafel roept, keuvelen we tussen pot en pint de avond weg op het zomerse terras. Een portie spaghetti lust onze Italiaanse schooier ook wel. Billy is bij mij op schoot gesprongen en smult gretig mee. Alle buikjes zijn weer veel te blij en het geluidsniveau neemt toe met door elkaar lopende gesprekken. Het lijkt wel een leraarskamer op het middaguur! Het duurt dan ook niet lang of Billy vlucht trippel-trippel weg van de drukte, richting het eerste beschikbare bed.

Rond een uur of half elf werpt de ondergaande zon lange, donkere schaduwen over de vallei van de Viroin. Alleen de burchtruïne en de hoogste boomkruinen lichten nog op. Zodra de zon achter de bergkam verdwijnt, stijgt de nevel op uit het dal en wordt het buiten te fris. “Vroege vogels gaan op tijd naar bed”, was het goede voornemen. IJdele hoop natuurlijk. Het is al half twee ’s nachts wanneer Billy met lichte tegenzin wat plaats voor mij maakt in het grote bed.

Zaterdag 23 mei

Een van zomerse hitte zwangere lucht is vannacht met morgendauw over onze berg getrokken. Zelfs het beddengoed voelt klam aan als we wakker worden van luid geblaf in de woonkamer. Billy spitst meteen zijn oren: die moet dringend gaan checken wat dat kabaal betekent. Er is geen houden aan. Ik strompel midden in de nacht naar beneden om de schuifdeur open te zetten en de meegereisde viervoeters uit te laten. Tegen de tijd dat ik mijn bed weer in kruip, glipt onze springmuis gezellig bij de jongens onder de dekens.

Het belooft vandaag nóg warmer te worden. Loom en op een ietwat beschaafder uur beginnen we aan de dag. Donald, de pater familias, zit al buiten te genieten van de vroege ochtendkoelte. Ik schuif met een dampende kop koffie aan. Ergens in het bos roept een koekoek, terwijl duizenden andere vogels zingen. Behalve dat vogelconcert – en ons eigen gemopper over de naderende hitte – hoor je hier alleen de absolute stilte.

Eén voor één druppelt de rest van de familie binnen. Wie gaat er naar de bakker? Tante wijntje meldt zich spontaan aan om mee te rijden. Wel zo slim dat er iemand meegaat die een mondje Frans spreekt, want hier diep in de Fagne verstaan ze geen sappig Oost-Vlaams dialect. Meester Joeri stelt zich kandidaat als chauffeur. Een andere keer had ik mezelf aangeboden, maar ontbijten is aan mij niet besteed en de warmte zit nu al in mijn lamlendige lijf.

Canicule

Ondertussen is iedereen – op de jongens en de allerjongste vent van de familie na – beneden. De haren nog nat van een verkwikkende douche, of met diepe geeuwen op zoek naar koffie. De afgeschreven espressomachine komt nog goed van dienst. Onze afgeschreven espressomachine draait overuren. Een顶uitgeslapen en veel te energieke Billy komt de trap af gespurt en kondigt daarmee Wouters verrijzenis aan.

De tafel staat net gedekt als de vrijwillige foeriers arriveren. Ze slepen een berg brood mee waar een hongerig leger zich na vier jaar ontbering nog niet doorheen zou kunnen vreten. Althans, zo lijkt het. Ik hou het wijselijk bij een appel, rond de klok van elf gevolgd door een medicinale pastis.

De rest van het gezelschap splitst op: sommigen gaan wandelen, anderen gaan naar de winkel voor de BBQ-boodschappen en een pomp. Jeroen heeft gisteravond namelijk een opblaaszwembadje voor de kleine juffrouwen meegebracht. Wij doen vandaag strategisch niets, behalve een dutje op het snikhete terras.

Straks arriveert ook Wouter van tante wijntje, want die wil morgen – net als vorig jaar – mee naar het hoogteparcours. Onze Wouter past ervoor; die gaat liever met zijn ouders en zijn twee oude venten naar Chimay.

Jeu de Boules

Er rest ons weinig anders dan het ontbijt naadloos te laten overlopen in de apéro en een partijtje jeu de boules, in afwachting van de braai. Jeroen en Wouter staan straks aan het vuur. Niet onze Wouter overigens, want die gaat bij 25 graden al een beetje dood. Is het niet van de warmte, dan wel net als zijn ‘sugardaddy’ aan een overdaad pastis. Gelukkig rendeert zijn ijsblokjesmachine. Hoewel… wanneer de wandelaars aan de Dark and Stormy’s beginnen, kan dat ding het debiet al snel niet meer bijbenen.

De meisjes plonzen in hun zwembadje en de honden schuimen de terrastafel af voor hapjes. Liever dan te aperitieven met een droge Gini, smijt de jongste van de bende samen met de twee schoolmeesters een balletje. Marijke gooit gezellig mee, maar de grillmasters roepen ons al aan tafel nog voor de wedstrijd is beslecht. Niets te vroeg want het team van Senne loopt aardig uit. De meisjes – papsi op kop – verdrinken het aankomende verlies. Jeroen serveert scampi’s van de grill en straks bakt Wouter van Lissa nog een gigantische côte à l’os.

Het eindspel van de pétanque zetten we na de copieuze maaltijd in, tot Cris in de argeloos openstaande keukendeur verschijnt: “Heeft iemand Boke gezien…?” Het oude hondje is binnen nergens meer te bespeuren en de deur naar de tuin stond open. Geen familieweekend in Dourbes zonder drama of zo lijkt het wel. Joerie in alle staten omdat de twee nonchalante juffrouwen die deur open lieten. Onze ballen blijven pardoes liggen op het veld en we zoeken met man en macht de omgeving af. Een goed uur later is het pluizenbolletje terecht. Genoeg opwinding voor één dag: terwijl er nog duchtig wordt nagekaart, verdwijnt meester Stijn in stilte naar boven bij Billy in het grote bed.

Zondag 24 mei

Bij het ochtendgloren zit Donald alweer te luisteren naar zijn zangvogels. Ik tref hem met een kop koffie in mijn handen buiten op het terras. Marijke staat klaar om naar de bakker te vertrekken, maar Klaas wil eerst Spencer nog uitlaten vóór het te warm wordt. Zijn Roemeense herdershond heeft nood aan een grote wandeling. Daarna gaan ze om brood in het volgende dorp. Tante wijntje wilde vanochtend mee gaan wandelen, maar de rest is al vertrokken. Ik hoef ook vandaag niet zo nodig, het is mij nu zelfs al te warm hierboven het dal.

Na het late ontbijt vertrekt een deel van het gezelschap naar Lacs de l’Eau d’Heure om er tussen de boomkruinen over apenbruggen te klauteren. Senne en vooral Klaas zijn durfals – onze Wouter eigenlijk ook, maar heeft dit keer andere plannen. De vrolijke slingeraap van Lissa is erop gebrand het moeilijkste klimwerk dit keer ook te bedwingen. Zonder ongelukken rijdt hij nadien meteen door naar huis.

Ciobănesc românesc

Nancy en de meisjes tekenen samen met paspi in voor het mini-hoogteparcours. “Hebben ze dat vorig jaar al niet gedaan?”  Gezien het exuberante en aanhoudende bacchanaal hou ik het wat soberder vandaag. Ik heb vandaag zelfs mee ontbeten, iets wat de familie – behoudens Wouter – mij nog maar zelden heeft zien doen. Na de siësta speel ik taxi en rij met onze reservefamilie naar de brouwende cisterciënzers in Chimay. De abdij Notre-Dame de Scourmont zelf of hun brouwzaal kunnen we helaas niet bezoeken. De trappistenpaters huldigen er sinds 1850 niet enkel de regel van Benedictus, Ora et Labora, ze hullen zich ook in stilte – Bid en werk!

De religieuze orde beoefent er kuisheid in armoede. Dat heet ze produceren wel bieren, op grotere schaal dan hun confraters in West-Vleteren, maar de winst op hun commerciële activiteiten spijzen een fonds dat goede doelen en sociale initiatieven ten goede komt in de ruimere regio. De stichting Chimay-Wartoise beheert tegenwoordige die lucratieve business en de paters houden een oogje in het zijl en een stevige vinger in de pap; wort in dit geval. Bidden in abdijkerken en penitentie zijn aan troetelberen niet besteed. Wouter weet dat zijn mannen over het zielenheil van hun compagnon waken. Het ene goede werk is het andere niet…

Opera Misericordiae

“Stijn, gij zijt een vieze pater!”, placht mijn oma te zeggen wanneer ik weer eens iets had aangevangen. Niet in het minst godsdienstwetenschapen studeren aan de KU Leuven en bij de paters van Keizerberg op kamers gaan. Die onkuise Benedictijnen overtuigden mij drie decennia gelden al dat ik ook buiten het reguliere of het monastieke leven een goede mens kon worden. Onze lieve heer zelf dicteerde het twee millennia eerder al: “Voorwaar, Ik zeg u, in zoverre gij dit aan één van deze mijn minste broeders hebt gedaan, hebt gij het Mij gedaan.” – Matteüs 25:40 en de zeven werken van barmhartigheid.

Ofschoon we voor een stukje hemel op aarde naar het familieweekend in Dourbes zijn komen, lijkt het hier met deze verzengende temperaturen eerder op het vagevuur. Loutering voor alle overdaad, met links of rechts wat kleinere zonden, kunnen we allemaal gebruiken. Zonder dralen duiken we onder een grote parasol op het terras van Auberge de Poteaupré. Het sacrament van het trappistenbier wordt ons ter stond geserveerd om de dorstigen te laven. Daarmee vervullen ze hier wel het tweede van de lichamelijke werken, maar nog niet het eerste: de hongerigen spijzen.

De petit creux en het spreekwoordelijke gat in onze holle tand geraken ter nauwer nood met het bijhorende tappasplankje gevuld. De rest bericht ons van op de oevers van de Meren van Eau d’Heure bericht dat hun kilmavontuur erop zit. We keren met een lading flessen uit de schapraaien van de Espace Chimay terug naar het vakantiehuis. De geestelijke en geestrijke avond sluiten we af  met kaas en bier, of minder katholieke wijn voor de heretica onder ons.

Maandag 25 mei

Na het ontbijt wordt er ingepakt en zoals de regel het voorschrijft ook altijd iets achtergelaten. Wij rijden naar Bertem de jongens nog eens terug naar het vakantiehuis. Morgen een korte week werken en het volgende weekend zien we Jeroen en Nancy al terug. Klaas en Joeri komen een paar weken later op bezoek. Om tante wijntje en de tweede Wouter terug te zien is het wachten tot na onze congé payé – eind augustus spelen we eindelijk spikeball op onze hof. En tegen dan ligt het volgende familieweekend in Dourbes al lang weer vast!