Half Oogst 2025 – Van hittegolf naar Rijnkoelte

De zomervakantie is nog maar net verteerd, en toch trekken we alweer de deur achter ons dicht. Met de camper op weg naar het Wellness-Rheinpark in Bad-Hönningen. Rond Maria Hemelvaart gaan we normaal met Tobias op weekend, maar dit jaar past het hem niet. Cris stelt een paar dagen vooraf nog voor: “Nog eens naar Friesland? Zo ontsnappen we aan de hittegolf.” We houden alle opties open voor onze druk bezette kameraad. “Friesland? Goh, ja misschien…” Maar eerlijk? Liever niet.

Tijdens de jaarlijkse brunch met onze soi-disant “adoptiefamilie” kreeg ik plots een lumineus idee: in vier dagen naar Mâcon rijden. Onze voorraad Puilly Fuissé is zo goed als op, dus waarom niet bij Les Orfèvres du Vin en Terres Secrètes gaan bijtanken? In mijn hoofd vertrekken we woensdagavond – morgen dus – na het werk, en rijden al een flink stuk. “Dat is wel ver voor een verlengd weekend?” “Och, vorig jaar deden we het ook in zes dagen, mét tussenstops. Nu hoeven we geen ganse week te vullen, dus die etappes kunnen we skippen.”

Halve Hittegolf, hele afknapper

Wat ik even uit het oog verloren was: 15 augustus is ook in Frankrijk een feestdag. En laat dat nu net op vrijdag vallen – precies wanneer we bij onze favoriete wijnhuizen zouden aankomen. Grote kans dus dat we voor gesloten deuren staan. Als we pas zaterdag kunnen proeven en kopen, wordt de terugrit wel héél krap. Cris veegt het plan van tafel zodra hij de weerkaarten bekijkt. “Mâcon? Daar is het nu al bijna 40 graden. Zijt ge zot!?”

Friesland dus. Na de trip met Marc en Mieke vorige zomer had ik wel gezegd dat ik nog eens terug wilde. Voor vier dagen is het perfect qua afstand. Cris kan niet tegen +30 graden, en daar wordt het amper 20. Lichter om dragen in die mate dat ik wat huiverend naar de beloofde 20 graden kijk. En verder zit het daar ook vol Hollanders waar ik doorgaans het apenzuur van krijg. “Waar gaan we juist naartoe? En wat gaan we daar doen?” “Ah ja, fietsen hé.”

Hearlikheid Fryslân

“Harlingen of Lelystad”, stelt mijn wederhelft spontaan voor. Er is vanzelfsprekend geen plaats op de campings bij dat eerste. Het tweede is niet Fries- wel Flevoland, weet ik maar hij nog niet. Lelystad dus. “En wat gaan we daar doen?” Behalve de Batavia aan het einde, of het begin, van de Houtribdijk is daar toch feitelijk niks te zien… Behalve jaren geleden op TV het Zuiderzeeziekenhuis dat in mijn jeugdjaren de opnamelocatie was voor Medisch Centrum West. Ik herinner mij van een paasvakantie met Cris en Nick vooral veel industriebouw en grauwe woonkazernes. In mijn hoofd ontbreekt de gezelligheid van authentieke Fries vissershaventjes en vakwerkhuizen compleet.

Of hij het wel eens heeft bekeken? “Neen nog niet, ik dacht…” “Ge moet niet denken, ge moet weten!” Lelystad heeft geen geschiedenis, ze hebben dat allemaal pas in de jaren ’50 en ’60 gebouwd tevoren was er niks. Water ja, van het IJsselmeer voor de drooglegging en de ontpoldering. “Langs feeërieke gevels gaan we daar niet fietsen en bij God wat eten ze daar? Patatje oorlog, hamburgers en kebab.” We komen er niet uit vandaag. Ik kruip in mijn bed en grasduin nog wat op mijn iPhone naar alternatieven. Cris liet ook de Rijn als bestemming even vallen tussen de Friese namen door.

Rheinland-Pfalz

Na een vroege koffie bij Wouter zit ik om vijf uur al achter mijn laptop te speuren naar een plek die mij wel aanspreekt voor een weekend. Eén bestemming blijft hangen: Kristall Rheinpark-Therme. Gisteren al gezien, en het spookt nog altijd door mijn hoofd. Er is een camping met 450 plaatsen en het valt nog online te reserveren. Naast de deur: thermale baden, sauna’s met zicht op de Rijn. Naast de deur zijn thermale baden en een ligweide met sauna’s die uitkijken over de Rijn. Het is er wel net zo warm als hier, maar daar staan we dan met de neus aan het water en ’s nachts koelt het goed af.

Voor ik begin te telewerken, rond zeven uur, loop ik naar de slaapkamer. “Wat denkt ge van Bad Hönningen aan de Rijn? Twee uur rijden, minder dan naar Harlingen of Lelystad. En daar is wél wat te doen.” En vooral in het Rijnland hebben ze wél eten, maken ze wijn en deftige pils.

Cris, nog half in dromenland: “Ik wist wel dat ge zelf iets zou vinden.” Zolang er geen canicule is zoals in Mâcon, vindt hij alles goed. Glunderend door mijn kleine overwinning klim ik terug naar mijn bureau en reserveer meteen een kampeerplaats – bij voorkeur langs de oever van de Rijn. Na de werkdag pakken we in om morgenochtend te vertrekken – uiteraard pas na de koffie bij de teddybeer.

 

Donderdag 14 augustus

Obstwasser, marters & Kölsch

De wekker rukt me uit dromenland terwijl het buiten nog aardedonker is. Ik leef al jaren op het ritme van onze gecoöpteerde vent. Ping. “Morgen.” “Koffie?” Ping. Duimpje. Een paar minuten later zitten we samen aan zijn keukentafel. “Duitsland? Ik dacht dat ge naar Frankrijk ging.” Hij volgt de capriolen van zijn getrouwde mannen op de voet. “Dan hebt ge geen Pouilly-Fuissé.” Hij grijnst. “Wat gaan we dan drinken?” “Lieverd, er is nog wijn in huis. En anders brengt gij er maar van de Colruyt mee.” Daar vertrekt hij binnen het kwartier naartoe. Maar eerst met pretlichtjes in zijn ogen: “Ge kunt daar wel Obstwasser kopen.”

Obstwasser dus. “Als we dat daar vinden, breng ik u een fles mee!” Hij vertrekt naar het werk, ik naar huis om de fietsen op de Autoroller te hijsen. Rond tien uur stellen we de GPS in op Wellness-Rheinpark. Inchecken kan vanaf 13 uur, receptie sluit om 14 uur. Moet lukken, tenzij er nog een kink in de spreekwoordelijke kabel komt. Zijn we te laat, dan mogen we gewoon een vrij plekje uitzoeken en het plaatnummer later gaan melden.

Marder-alarm

We zijn nog maar net vertrokken of het ABS-verklikkerlichtje blijft branden. De laatste keer dat er een lampje niet uitging, tijdens onze paasvakantie, gaf de startaccu de geest. Wat nu weer? Cris vraagt het aan ChatGPT: “Kan meerdere oorzaken hebben: storing in de reminrichting, defecte sensor of laag remvloeistofniveau.” De remmen werken alleszins nog, anders was ik los van onze steile oprit gereden. Garmin wil ons per sé via Maastricht en Aken sturen, maar ik hou vast aan de E40 om in Heverlee bij het tankstation te kunnen stoppen. Eerst diesel tanken, dan remvloeistof controleren.

Het reservoir zit netjes boven het minimum. “Heeft dat losliggend draadje er iets mee te maken?”, vraagt Cris. In het motorcompartiment ligt een stug zwart kabeltje met duidelijk voelbare knaagsporen. “Tiens, dat is weer iets nieuw…” Het korte eindje verdwijnt in de wielkast. Diagnose: marterschade. “Gewoon verder rijden. Dat is waarschijnlijk een ABS-sensor op het voorwiel. Hier rap, rap krijg ik het niet opgelost nondeju. Fix ik straks op de camping wel.”

Ludendorff-Brücke

Langs de Rijn, ter hoogte van Herrlichkeit Erpel,  valt mijn oog op een relict van iets wat ooit een brug moet zijn geweest. Later thuis herken ik het in een Instagram-reel. Toevallig of niet, want met AI en sociale media die de locatie van uw smartphone traceren weet je nooit. Het blijkt de Ludendorff-Brücke, de laatste intacte Rijnbrug die in 1945 door de Amerikanen werd ingenomen.

Een heroïsch museumverhaal: die spoorbrug over de Rijn overleefde eerst alle geallieerde bombardementen op het Ruhr- en Rijnbekken en daarna verscheidene pogingen van Kampfkommandant Wilhelm Bratge om de brug in zijn terugtocht te dynamiteren. Aan het hoofd van de 9de Amerikaanse pantserdivisie en Operation Lumberjack stond ook nog eens een 22-jarige US Army officier met Duitse roots – Karl H. Timmermann. Tien dagen na de inname stortte de stalen boogbrug – door bombardementen en pogingen om ze op te blazen zwaar beschadigd – in onder het gewicht van de geallieerde troepentransporten.

Het overeind gebleven bruggenhoofd op de linkeroever in Remagen herbergt vandaag een vredesmuseum. Iets om te onthouden als we ooit nog eens in de buurt zijn. Met een kwartiertje oponthoud door de gebruikelijke wegeniswerken rond Keulen komen we ruim op tijd in Bad Hönningen aan.

Hochsommer am Rhein

Het asfalt zindert voor de schranke van de camping, de airco loeit. “Aangekomen, schijtewarm hier!” stuur ik naar onze compagnon-de-route. Wouter is net in middagpauze en antwoordt onmiddellijk wanneer ik hem over de marterschade bericht. “Aiaiai, weer kosten…” Cris schuift nog aan bij de balie waar ze het anti-stressconcept letterlijk nemen. Uiteindelijk komt hij terug aangestapt met een luxueuze map toeristische informatie en een papier waarop staat dat we perceel 34 hebben op de A-Platz. Niet Rheinufer zoals geboekt, maar Rheinblick. De oeverplekken zijn waarschijnlijk voor langblijvers. Die staan er straks als haringen in een ton.

Het is onhoudbaar in de zon die hoog boven de cabine van de Transit staat. Dat kabeltje? Misschien morgen nog een keer proberen. De multitool kreeg het in Heverlee bij de benzinepomp al niet gestript. De namiddag vult zich door de hitte met sluierbewolking waardoor het nog drukkender wordt. We wandelen door Hönningen-centrum naar de REWE supermarkt. “Obstwasser. Gans de winkel leeggekocht!” stuur ik straks. Met de winkeltrolley uit Trégastel vol koopwaar stappen we terug door de stoffige, verlaten straten van het Duitse kuuroord.

Kölsch verbindet

Die marter moet titaniumtanden hebben, bedenk ik me onder de parasols van de Balkan Stube, met een frisse pint in de hand. De mistige horizon klaart op en de zon breekt weer door in alle hevigheid. “Die Campingklause ist ein deutsch-kroatisches Restaurant und bietet gutbürgerlicher Küche und mediterranen Grillgerichten. Ein Besuch in diesem Restaurant ist ein absolutes Muss für Liebhaber der osteuropäischen Küche.” lezen we ergens bij de Google-recensies. Liever dan zelf de grill aan te steken, reserveert Cris een tafeltje bij de Duitse Kroaat. Die kan geen lege glazen zien: “Noch zwei?” We hoeven maar te knikken.

Beter dan tot aan de Balkanteller lichte pils te blijven hijsen, wandelen we langs de Rijnoever nog even terug naar de Autoroller. Eerst beslissen wat morgen te doen. Morgen thermen, zaterdag fietsen. Of een boottocht? Cris zou graag eerst naar de thermen gaan en zaterdag gaan fietsen. Dan zou het niet meer zo warm worden. De rondvaarten vertrekken in Linz weet mijn wederhelft. “Daar moeten we ook met de fiets naartoe. Eerst naar Bad Breisig overzetten Stijn, dan een kilometer of zes fietsen en opnieuw de Rijn oversteken. In de andere richting is er wel een fietsroute tot Andernach, dat lijkt wel toeristisch en daar kunt ge naar een geiser gaan kijken.”

Kaltwassergeysir

Andernach dus. Een tocht van 14 km op de fiets en onderweg naar die Gesyr kijen. Morgen een dagje thermen – waar badgasten nu al verkoeling zoeken in het buitenbad vlak achter onze camper. Nu eerst het zweet van de broeierige middag af te spoelen. Dan schuiven we met iets netters dan een mouwloze T-shirt aan tafel bij onze gulle schenker. Zijn terras blijft tot laat gevuld met keuvelende mensen. Het is al pikkedonker wanneer we nog bij de camper zitten, wachtend tot het eindelijk afkoelt.

 

Vrijdag 15 augustus

Zweet, stoom en zalmforel

De kilte joeg ons vannacht naar binnen, maar in onze rijdende sauna bleef het na een subtropische dag nét te warm om uitgeslapen te zijn. Gelukkig kregen we geen Rheinufer-standplaats, want de Rijn blijkt ’s nachts een snelweg voor trage binnenvaarders met de romp vol steenkool en stampende scheepsmotoren. De campinggeluiden zwellen aan en overstemmen de voorbijschuivende boten. Tijd voor wouterloze koffie. De grizzly zijn beer grolt al en haalt vers gebakken Brötchen.

Of ik ook wil ontbijten? Na een avondlijke braspartij met spek, rumpsteak, lamsvlees en cevapcici hoef ik niet meer dan koffie. Als we straks nog meer gaan zitten zweten, is een licht ontbijt waarschijnlijk wel verstandiger. Zodra de rust op de camping terugkeert, rapen we wat spullen bij elkaar voor een dagje saunieren. Kampeerders krijgen er korting, dus wandelt mijn boekhouder eerst langs de receptie. Cris krijgt zonder dralen een kwitantie mee om af te geven bij de kassa van Kristall Rheinpark-Therme.

Thermalsole & Heilwasser

Met een sporttas vol handdoeken en slippers stappen we de camping buiten. De weekendkampeerders staan al aan te schuiven bij de Schranke – gisteren vertelde de man bij de balie al dat alles vandaag vol zou staan. Straks is het gedaan met de rust. Dus klimmen wij de trap van de thermen op en kopen een dagticket ontspanning.

In een sauna kan het wel eens warm worden aan zijn kale knekel dus vraagt Cris meteen: “Verkaufen Sie vielleicht auch saunamütze?” In de hilariteit die daarop ontstaat – boven zijn hoofd hangen twee exemplaren tentoon gespreid en netjes geprijsd – vergeten we de kortingsbon af te geven. Mijn anderhalve trouwboek heeft net betaald en we zijn het poortje al door wanneer zijn euro valt…

“Gaat gij daar wakker van liggen?” Hij niet. En ik heb belangrijkere dingen om mijn slaap om te laten. Na een rondje thermaal baden in het Staatlich anerkanntes Bad Hönninger Heilwasser  zoeken we het textielvrije gedeelte op met Saunen und Dampfbäder. Een eind over de middag trekken we onze badmantels aan en verwennen ook de innerlijke mens met een fris slaatje, een grote Kölsch en een Weizen op het terras van de thermenbrasserie.

Wasser & Wärme

Na de lunch duiken we in een Aufguss om U tegen te zeggen. De enthousiaste knaap die de droge 85° met stoom de hoogte in jaagt, lijkt recht uit de “Heißer Rheinländer”-folder geplukt – meteen ook de aanduiding voor zijn opgietsessie. Het zweet parelt van zijn strakke lijf terwijl hij de aroma’s op de hete stenen kletst. Applaus weerklinkt van alle banken. Drie ronden waren ons beloofd, maar na twee van zijn opgietingen blijven enkel de vaste klanten over. Wij gaan samen met hen terug op de britsen van de Spezial-Sauna zitten na de korte pauze.

“Warten Sie wirklich auf ein dritte Runde?”, vraagt de jongeman met een blik in mijn richting. Zelfs de grizzly is weer mee naar binnen geglipt, dus ik beaam: “Ja, klar…” Met de laatste kracht in zijn gespierde armen wappert hij ons met zijn handdoek een finale wolk stoom rond de oren. Rood aangelopen, maar voldaan. Applaus van hem nu, voor moed en volharding. Tijd voor verkoeling en platte rust. Na het dompelbad zoeken we een ligzetel in de namiddagzon met uitzicht over de Rijn. Achter de nauwelijks verhullende afsluiting van onze ligweide zetten kampeerders hun tenten op. Gisteren vond ik het nog raar om op een paar passen van de camper blote mensen te zien lopen. Vandaag is die schroom verdwenen.

Hildegard von Bingen

Waarom iemand een zweetsessie vernoemt naar het tiende kind van graaf Hildebert van Bermersheim – een middeleeuwse mystica met visioenen – is mij een raadsel. Misschien maar goed dat we de volgende Aufguss met het potige kereltje in de Rialto-sauna missen. Voor je het weet begin ik ook te hallucineren. Het is welletjes geweest met de wellness. We spoelen het zilte detoxen een laatste keer van ons af en trekken gewone kleren aan. Tijd voor het aperitief: “Früh of Pastis?” Een hele dag niets doen is vermoeiend, dus ook vandaag blijft onze Campingaz grill onaangeroerd.

Gisteren had ik al zin in forel, en die vinden we op het bistroterras aan de parkzijde van de thermen. “Ist die Küche noch geöffnet?” “Ja sicher,” antwoordt de plaatselijke Hildegard, terwijl ze ons aan een tafeltje voor twee zet. Het kuuroord is tot 23 uur open, dus ze zijn wellicht blij met nog wat late eters. Duitsers eten doorgans vroeger dan de Fransen en rond 19 uur arriveert ook de plaatselijke jeugd op Feierabend. – waarschijnlijk eerder om te stoeien in het Erlebnisbad dan voor de laatste stoombeurt om kwart voor tien.

Na koffie en een welverdiend dessert wandelen we voldaan terug. Het blijft warm tot laat, maar we zijn steendood en kruipen eens op tijd onder de wol.

 

Zaterdag 16 augustus

Zware ochtendnevels vullen vandaag de Rijnvallei en tot de middag blijft de hemel betrokken. Het scheelt makkelijk 10 graden en er waait een frisse bries over het water. Na het ontbijt met verse broodjes halen we de fietsen van de drager. Banden nog eens opgepompt en dan stippelen we een route uit via het veer. Het lijkt wel herfst in vergelijking met de voorbije twee dagen en ik overweeg zelfs om in de fietstas een regencape mee te nemen.

Een paar honderd meter voorbij onze camping vinden we de aanlegsteiger van het autoveer, dat komt net overgevaren. Lang staan wachten hoeft dus niet. Op de andere oever volgen we de handwijzers en de fietsweg die ons van Bad Breisig tot in Andernach brengt. Ongeveer halverwege, in het centrum van Namedy stuurt Cris zijn GPS ons weg van de Hauptstraße. We komen op de Wiesenstraße die lijkt over te gaan in de L117, een drukke steenweg. Naast het voorbijrazende autoverkeer fietsen – als het überhaupt al mag – zie ik niet zitten.

Met wat discussie keren we om en volgen de aangegeven fietsroute naar Andernach. Even buiten het dorp moet die koudwatergeiser zijn. Niks anders te zien dan hoge bomen en die steenweg, er is ook geen doorsteek naar dat ding. Dat die plek enkel na het kopen van een ticket en per boot over de Rijn bereikbaar is, wordt later pas duidelijk. We fietsen verder over berg en dal om af te dalen naar de Rijnpromenade. De fietsen stallen we bij het Gesyr-Museum waar andere toeristen tickets kopen om heb bezoekerscentrum en die fameuze fontein te gaan bekijken.

Wein- & Genusslounge

Wij gaan eerst eens de stad bekijken en het loopt al tegen het middaguur wanneer we uit een stoffige winkelstraat op het marktplein komen. Na wat rondkijken schuiven we aan op het terras van Eddy’s Bar. Cris lust wel een plank tapas en ik een glas wijn, want na het ontbijt heb ik nog niet meteen honger. “Ich möchte gern ein Rotwein. Spätburgunder, Meine Freiheit bitte.” Die vrijheid klinkt wat raar terwijl ik het uitspreek. Misschien door een onwillekeurige associatie met Große Freiheit – een Berlijnse homokroeg waar we een keer met Wouter zaten. Ik bloos bijna bij het bestellen hoewel het gewoon de naam van een wijngoed is wat verderop aan de Rijn.

Onderwijl mijn wederhelft zijn rosé met Flaschenglück wordt bijgevuld en de ober zich excuseert dat mijn fles nog maar net geopend is, zoeken we op wat er nu uiteindelijk van die “Namedyer Sprudel” is. Want een Kaltwassergeysir is blijkbaar wel een vulkanisch verschijnsel, maar meestal geen spontaan opborrelende bron. We mogen hier dan wel de rand van de (Vulkaan)Eifel zitten, het magma dat er de befaamde “Maren” achterliet blijft al eeuwen diep onder de grond. Het is dus zeker geen fenomeen dat heet water en stoom de lucht in spuit. Wie een “echte” koudwatergeiser wil zien moet geen ticket kopen in Andernach, wel doorreizen naar Wallenborn om er naar hun “Brubbel” te gaan kijken.

Sehenswürdigkeiten

Net als de “Sprudel van Namedy” werd de “Wallender Born” aangeboord met het oog op de winning van mineraalwater. Gut Spruddelig! Zoals de Lëtzebuerger over hun eigen Rosport zeggen. Waar die van Wallenborn als curiosum is bewaard en aan de rand van het dorp om het half uur water tot 4m hoog opstuwt wanneer de CO₂-ophoping groot genoeg is, hebben gewiekste ondernemers er in Andernach een ganse toeristenindustrie aan gekoppeld. Dure bootexcursies incluis en hun Gesyr spuit enkel op commando wanneer de tourgids de klep openzet. Alleen zo kan het onding 60m hoogte halen. Dat staat allemaal netjes in het museum gedocumenteerd, maar dan heb je al een ticket gekocht.

De zon schijnt weer dus wandelen wij liever langs de andere bezienswaardigheden van de stad: de Rhein-Tor, de Stein-Turmdrehkran en het Bollwerk – voormalig Zollstation am Rhein. Eer we terug op onze fietsen springen, lopen we nog even door naar een Biergarten met terras langs de Rijn. Ze schenken er Dornfelder en bakken er Flammkuche want ondertussen heb ik ook een hongertje gekregen. Even verderop schepen toeristen die zich wel hebben laten vangen in voor de rondvaart van half drie. Een paar kilometer noordwaarts in een bocht van de rivier meert de boot weer aan om de passagiers naar de Geysir te laten kijken. Ik hoop er nog een glimp van op te vangen, maar helaas. Gelukkig is er wijn.

Tijd om terug te rijden want de bewolking pakt weer samen. Eerst de fietsen terug achterop de Autoroller en dan eens kijken of er bij het Altes Stadtweingut in Bad Hönningen te eten valt. Die waren jammer genoeg alleen gisterenavond open. In pizza, kebab of iets van de Aziaat in het dorp heb ik nu helemaal geen zin. We reppen ons terug naar de Kroaat hopend dat er nog een vrije tafel is. Er kwam net eentje vrij op het terras en ze serveren ons vandaag Schweinelenchen mit Spargel. Eerlijke Duitse keuken met achteraf nog een rijkelijk dessert en bij de koffie Slivovicj.

Daarmee zit het weekendje weg erop en kunnen we verder af te tellen naar de volgende congé payé. Morgen weer naar huis om die marter zijn ABS-sensor te repareren en daarna leveren we alle souvenirs bij Wouter af. Cris ziet eindelijk “zijn hond” terug en ik het baasje. Hondstrouw en tegen beter weten in – Liebe ist nicht das, was man erwartet zu bekommen, sondern das, was man bereit ist zu geben…