Gîte Saint-Hubert

Proloog

Ergens in het voorjaar plannen Tobias en ik een uitstap met Hemelvaart, net zoals we samen naar de Voerstreek trokken. Dit keer willen Wouter en Billy ook wel mee en hij vindt dat helemaal niet erg. We kijken dus uit naar accommodatie voor vier personen ergens in de Ardennen en dat levert lukraak 485 locaties op. Als we dat grote aanbod beperken tot vakantiehuizen met ten minste drie kamers en de optie huisdieren toegestaan, dan resten er ons nog pakweg 170 adressen. Na heel wat wikken en wegen brengt de zoektocht ons bij Gîte Saint-Hubert in Mirwart. Het interieur van het authentieke Ardeense huis mag voor een jonge architect dan al in Bokrijk thuishoren, voor ons oogt het best gezellig. Hij lacht er maar een beetje mee: boek het maar en laat weten wat het kost! We verdelen de rekening altijd eerlijk met onze troeteltijger.

Gîte Saint-Hubert | Mirwart   Gîte Saint-Hubert | Mirwart   Gîte Saint-Hubert | Mirwart   Gîte Saint-Hubert | Mirwart

Service coupé

Eens het verlengde weekend dichterbij komt, blijkt dat onderwijzers, pseudo ambtenaren en zelfstandigen soms wel strontbedorven zijn. Wij hebben doorgaans weekends en feestdagen volgens een vast stramien. Onze compagnon-de-route heeft het weekend, net zoals de paasvakantie, vrij gevraagd, maar geen verlof gekregen. Druk in de winkel, te veel afwezigen, en daar hebben we geen rekening mee gehouden toen we alles vastlegden. Ik overleg nog met Tobias of we dan iets anders plannen, gewoon naar zee gaan of zelfs een weekend op camping Bertem blijven zodat onze kameraad er ’s avonds ook bij kan zijn. Maar dat idee voeren we af, de aanbetaling is immers gebeurd en dan verliezen we de reservatiekosten.

Na het boeken en het vooruitbetalen van het ganse bedrag hebben we pas zicht op het exacte adres van het vakantiehuis waarover we van woensdagavond al beschikking hebben. Een geluk bij een ongeluk, hij moet vrijdagochtend pas om 10u beginnen. De troetelbeer kan dus sowieso een avond, een dag of twee nachten mee en ’s morgens pas vertrekken om te gaan werken. Komt ge die zaterdagavond dan terug? Dan passen wij wel op de hond… En voor die donderdagavond boek ik een tafel voor vier in Le Fournil. Dat bistronomie restaurant is voor ons een vaste waarde in Redu, net als trappisten bij Manu in de Auberge Gourmande. Het ligt nog veraf en hij weet het allemaal nog niet zeker, maar we zullen dat dan nog wel zien he Stijntje. Tuurlijk, alles kan en niets moet. On verra.

Hôtel Château de Mirwart

Woensdag 17 mei 2023

Een halve dag op school en een paar uur telewerk, dan vertrekken Cris en ik om op het afgesproken uur de sleutels in ontvangst te nemen. Bij het nalezen van de huurvoorwaarden merk ik ’s ochtends pas dat we de verhuurder van de vakantiewoning een dag vooraf moesten contacteren. In mijn beste Frans excuseer ik mij voor het laattijdige telefoontje, dat is geen probleem. Wel drukt de allervriendelijkste man mij op het hart toch maar tijdig te vertrekken omwille van de files op de E411. Ik herinner mij dat we daar op de terugweg van de Moezel inderdaad aan werken in de file stonden en geef gehoor aan ’s mans advies.

Billy haal ik na school op dan kan zijn baasje rechtstreeks van het werk vertrekken. Wij zijn al rond 15 uur ribbedebie om er zeker vóór 18 uur aan te komen, blijkbaar dé deadline voor de verhuurder. Later begrijpen we ook waarom. Met de Berlingo vol bagage en onze pleeghond vastgegespt op de achterbank rijden we via de E40 tot Blanden en binnendoor naar Wavre om daar de snelweg richting Luxemburg te nemen. De vertraging aan de wegenwerken op de snelweg blijft in onze richting tot een minimum beperkt. Tobias verwacht er tegen 19 uur te arriveren, Wouter een paar uur later want die werkt minstens nog tot dan.

Klokslag 17 uur belt Cris aan bij het weekendverblijf en de eigenaar doet open. Ik wacht met de zenuwachtige viervoeter in de auto terwijl onze wederhelft meteen de grand tour krijgt om dan ineens een état des lieux op te maken. De hond houdt niet zo van autoritjes en wil dringend op verkenning in zijn nieuwe jachtgebied, dus laat ik in afwachting onze kleine vriend al eens even uit.

Natuurlijk | Mirwart

Soyez les bienvenues

Daniel Meunier baat behalve de gîte in Mirwart ook een restaurant uit op de markt van Saint-Hubert. Dat opent om 18u en verklaart waarom we er absoluut vóór dat uur moesten zijn. Hij heeft zelf een hond en geen probleem met logés die hun huisdier meebrengen, zolang die geen putten graven in zijn kraaknet aangelegde gazon. Le petit chien fait-il des trous dans le jardin? Non, pas chez nous. Cris antwoordt waarheidsgetrouw, bij ons thuis nooit. Dat Billy heelder loopgraven aanlegt in zijn eigen hof vermelden we er wijselijk niet bij. De kleine graafmachine wacht ondertussen terug keurig op de achterbank in de auto en de vriendelijke man vraagt of hij eens mag gaan kijken: Mais comme il est chouette!

Schattig ja, zoals zijn baasje. Dat mopje verstaat de man gelukkig niet. Als we bij hem moesten komen eten in Le Chalet de la Forêt, biedt hij ons volgaarne het aperitief aan. Een overtuigend argument, Daniel kent zijn pappenheimers en wij houden hem er zondagmiddag aan. Dat het schattige baasje nog werkt zaterdag, maar misschien nog terugkomt of ook niet waardoor we nu nog geen reservatie kunnen doen. Een warrige uitleg, maar soit we komen waarschijnlijk langs en zullen nog iets laten weten. Of we komen en of we uiteindelijk met z’n vieren dan wel met drie aan tafel zullen zitten. Messieurs, sans soucis!

Château de Mirwart

Gîte Saint-Hubert | Mirwart   Nieuw optrekje voor Billy | Mirwart   À l'aise | Mirwart   Billymuis op wacht | Mirwart

In afwachting van onze weekendgezellen laden we de karrenvracht proviand en bagage uit. Cris kiest afgaand op de stugheid van de matrassen één van de bovenliggende drie kamers. Het heeft iets van dat verhaaltje met Goudlokje, geen idee wie dan wie voorstelt, maar het was iets met pap, beren en het kiezen van bedden. Zalig lenteweer buiten dus maken we na het inhuizen met Billy een wandeling tot de eerste logé iets stuurt. Rechts stroomt diep beneden in het bos hoorbaar de Lomme. Een paar honderd meter verder slaan we linksaf en volgen een weg omhoog naar het kasteel dat ik daarstraks onder het uitlaten van Billy vanuit de verte zag. De fraai gerestaureerde feodale burcht blijkt vandaag een luxueus hotel. Ze steekt met haar blanke gevels en zwarte leien daken fel af tegen de blauwe hemel met ondergaande zon.

Réserve familiale

18:45 uur. Ping. Wouter vertrok vanmorgen al met zijn reistas naar het werk. Hij is wat vroeger klaar, maar moet toch nog over huis want daar heeft er zich eentje buitengesloten. Ja dat weten we, hij stuurde ook naar ons. Zo is het altijd wat, ach op een kwartier komt het nu ook niet aan. Nieuw hondenhok gespot, stuur ik om het gesprek wat luchtig te houden. Het weekend hoort voor ons alle vier ontspanning te zijn en zo arriveert ook hij nog net op tijd om mee aan tafel te schuiven voor het avondmaal en voor het slapengaan een glas rosé, of twee…

19:15 uur. Ping. Tobias is al aangekomen dus reppen wij ons langs de oprijlaan van het hôtel-château terug naar ons bescheidener vakantiehuis. Het is weer een poos geleden dat we onze tijger zagen. Bij gebrek aan teddybeer krijgt hij een overdreven knuffel zodra hij zijn tas heeft neergezet. Dat mopje had ik eerder op de dag gemaakt, maar de affectie voor hem is daardoor niet minder oprecht. Hij mag net als Goudlokje ook een bed uitkiezen en het wordt de lits-jumeaux in de kamer naast de onze. Zo eindigt Wouter zonder inspraak in de kamer rechtover.

 

Donderdag 18 mei 2023 – OH Hemelvaart

Champagneontbijt | Mirwart

Ik lig naast mijn snurkende echtgenoot, pal boven Billy’s bench die beneden in de woonkamer staat. Het ongeduldig worden van de hond haalt mij bij het ochtendgloren al uit bed. Die rammelt aan het deurtje van de kooi om uitgelaten te worden. Voorzichtig de kamer uit om niemand anders wakker te maken op de krakende plancher en de trap af die uitkomt in de living. Dag flinke jongen! Door de openstaande terrasdeur komt de kilte van het bedauwde gras mij tegemoet terwijl mijn schichtige vriend naar buiten trippelt. Als een hazewind op natte voeten rept die zich na zijn kleine boodschap naar het fleece deken dat voor hem op de sofa ligt. Tijd om koffie en de tafel klaar te zetten. Het is Tobias die als eerste in de keuken verschijnt. Even later volgt de rest, gewassen en gestreken voor het ontbijt. Koffie of thee? Champagne! Ahwel ja, gewoon omdat het kan…

De tafel is afgeruimd, de vaatwasser gevuld en iedereen zit nu zo wat naar elkaar te kijken. Wat zijn de plannen vandaag vragen tijger en teddybeer in koor? Pak een paar wandelschoenen mee dan rij ik met jullie naar Redu. Het boekendorp, gelijk Damme, maar dan in de Ardennen. Deze avond gaan we daar trouwens ook eten, ik parkeer wel op de toeristenparking bovenaan het dorp. En om duidelijk te maken waar het is: ge weet wel waar we in de herfstvakantie in panne hebben gestaan. Ik stel hen voor de passage des chèvres te wandelen, een route van 5 tot 8 kilometer met zicht op het ESA grondstation waarmee Europa de Galaxie monitort. Als er tussen wandeling en diner nog tijd is en plaats op het terras dan trakteer ik jullie bij Manu op een trappist!

Passage des Chêvres | Redu   Passage des Chêvres | Redu   Passage des Chêvres | Redu   Passage des Chêvres | Redu

Croque Orval

Cris is moedig en stelt voor de afsnee niet te volgen in Séchery. Hij en ik hebben dat, gestrand door panne, al een keer gedaan. Nu vatten we het volledige parcours aan door het bos want de jongens stappen met Billy door in een stevige tred en mijn grizzlybeer wil niet de pretbederver zijn. De laatste hoogtemeters zijn er te veel aan voor hem. Hij hinkt al een kilometer achterop na zijn voet onhandig omgeslagen te hebben op een losse kei. Ga al maar voort jammert mijn anderhalve trouwboek en zorg dat ge een tafel vast krijgt bij Manu. Desnoods binnen, bestel mij al maar een Spencer Quadruppel! Ik been in geforceerde mars mijn troeteldierentuin bij en loop met hen verder naar Redu. Die Amerikaanse trappist zal één van de zoniet dé laatste zijn uit de kelder van L’Auberge.

Auberge Gourmande | Redu   Brewdog meets La Trappe | Redu   Vervallen Orval en de laatste Spencer uit de kelder | Redu   Auberge Gourmande | Redu

Een eind over de middag voelen we un petit creux opkomen en bij het volgende rondje bestellen we een snelle hap. Gelaafd aan uitzonderlijke trappisten en gesterkt door een Croque Orval wandelen we langs de boekenwinkels naar de Berlingo terug. Billy was flink aan tafel, maar we brengen hem toch liever weer naar het vakantiehuis vooraleer we vanavond uit eten gaan. Tijd genoeg ook om nog wat te zitten kletsen en aperitieven op het tuinterras onder de grote parasol. Ping. De gedeelde Google-agenda herinnert ons aan het diner: tegen 19u moeten we ons klaarmaken om te vertrekken naar Le Fournil. De hond bewaakt het fort. Ik mijn alcoholverbruik want de kronkelige bosweg vanuit Libin naar Mirwart is weldegelijk géén sens unique. Ofschoon mijn snelle jongens dat gisterenavond beiden schenen te denken.

Le Fournil | Redu   Le Fournil | Redu   Le Fournil | Redu

1000 bochten

Al op de terugweg wordt er eentje in slaap gewiegd door de rode wijn en de kronkelbaan. Het everzwijn, de vos en het opgeschrikte ree in het felle licht van de Berlingo, heeft hij onderweg gemist. Een laatste blikje fris op de sofa en Billy mag nog even buiten. Daarna is het bedtijd want morgen moet Wouter er op tijd uit. Met wat overredingskracht hakt hij de knoop door en komt zaterdagavond toch terug. Mooi dan boeken we voor zondag ook een tafel van vier bij mijnheer Meunier en Billy kan gewoon hier op weekend blijven. Of wij dat zien zitten? Ja, natuurlijk lieverd en morgenvroeg sta ik mee op om koffie voor u te zetten.

 

Vrijdag 19 mei 2023

Dageraad | Mirwart   Zwoele zomernachten | Mirwart

Het is nauwelijks 6u wanneer het felle licht ons wekt na een veel te warme nacht onder de pluimendekens. Tobias wil alleen nog maar een echte dons, die slaapt er thuis al jaren onder zegt hij. Ik ben al jaren synthetische dekbedden gewoon. ’s Zomers in de Autoroller is het nog zo handig dat je die op een camping in de wasmachine kan steken, na een nacht tussen de wijngaarden als God in Frankrijk te liggen zweten. Goedemorgen. Koffie Wouter? De percolator pruttelt en de geur van verse koffie vult de keuken. De tafel staat voor vier gedekt en de hond is al buiten geweest wanneer hij beneden in de keuken bij me staat, gekleed voor het werk.

Terwijl hun kameraad aan zijn ontbijt zit, komt de rest van het gezelschap naar beneden. Nog net op tijd om dag te zeggen voor hij de deur uit gaat. Een dikke knuffel en een minzame kus voor Cris, een amicale zoen op de wang van Tobias, een stevige aai voor Billy en ik kan het niet laten hem wat te plagen. Met de voordeur in de hand hou ik hem staande voor een kus terwijl hij zich in duizend bochten wringt om zonder het tonen van te veel affectie langs mij heen te komen. Tobias en Cris lachen erom terwijl we ons teddybeertje dat met zijn auto weer naar huis vertrekt op straat nog na staan te wuiven met Billy op de arm. Tot morgen kleine!

Wandelparadijs

Tobias heeft ook nog wat werk, iets met een proefschrift dat na het weekend binnen moet. Cris zoekt uit waar we straks in Luxemburg het dichtstbij kunnen gaan shoppen terwijl ik ga wandelen met onze hond. Linksom terug naar de bosrand waar het uitgelopen pad tussen de bomen in de diepte verdwijnt. Helemaal beneden in de vallei klatert nog altijd zachtjes de rivier die we zigzaggend bereiken. Billy is er op vier poten kloeker op dan ik, behoedzaam om niet uit te schuiven of over takken te struikelen. De rivier volgend komen we uit bij de oude watermolen waar het bewegwijzerde traject stijl omhoog klimt naar het kasteel. Wouter zijn energiebom sleurt me aan de leiband mee tot boven in de zon, waar het luie zweet breekt me uit door de ochtendlijke inspanning.

Boswandeling | Mirwart   Vallei van de Lomme | Mirwart   l'Homme et Lomme | Mirwart   Billy | Mirwart

Billy ontdekt de wereld en ziet een paard dat hem aanstaart als een koe naar een trein. Hij draaft op en neer langs de weide en ik breng met een video-bericht verslag uit bij het baasje: uw hond is defect! Het beest is uitgeraasd, we kunnen verder tot we onderweg naar de gîte nog een geit passeren. Dan worden de twee bokkig en moet ik hem verder sleuren aan de lijn. Met de rest van de ochtendkoffie neem ik nog vijf minuten platte rust voor we met z’n drieën over de grens oversteken. De viervoeter wacht gedwee weer in zijn bench en doet tot we terug zijn waarschijnlijk gewoon een dutje.

Met Tobias op de achterbank laten we de kerk van Mirwart rechts liggen en rijden richting Saint-Hubert. Daar komen voorbij Le Chalet de la Forêt, dar ziet er nog best gezellig uit. Niet vergeten te bellen, zegt Cris. Waze stuurt ons via het centrum van Bastogne verder naar het Knauf shoppingcenter in Pommerloch. Eerst etalages kijken dan pas storten we ons op de accijnsvrije alcohol. Onze kameraad komt al eens vaker winkelen in het belastingparadijs en weet dat er vlak aan de grote rotonde ook een Colruyt is dus maken we straks het vergelijk.

Centraal op de etage van het winkelcomplex zijn de zelfbedieningsrestaurants, nemen hier straks iets voor de lunch? We volgen de goedkoop winkelende Belgen voorbij het uitstalraam van Rituals. Cris stapt er binnen voor een Happy Buddha tegenwoordig ’the ritual of Mehr’. Hij krijgt er een flacon handcrème bovenop. Die is voor uw teddybeer zegt de grizzly, want die heeft altijd droge handen. Aan het einde van de galerij bij Jack&Jones, vind ik normaal niks, nu zowaar voor onze zomervakantie een vlot linnen hemd. Hebben is hebben en krijgen is de kunst, zei mijn opa altijd!

Belastingparadijs

Aan de overkant bij Ville Neuve met de dure merken mode, kopen wij eigenlijk nooit iets. Maar sinds we met Wouter eens gingen shoppen voor het huwelijksfeest van zijn broer, durf ik zelf ook al eens iets beters kopen dan de solden bij C&A. Vandaag valt mijn oog op een hemd van Hugo Boss en dat hangt daar gewoon in mijn maat, wel met drie cijfers op het prijsetiket. Dus toch maar even passen, oh kijk die performance zit als gegoten. Net zoals die slim fits van Olymp en het is ook maar 10 euro meer rekent Cris. Zou ik er voor hem ook geen meepakken? Hij verjaart binnenkort, maar wil naar eigen zeggen geen feest of cadeaus. Als ik het hem zondagmorgen al geef, dan is het geen verjaardagscadeau toch? Dat worden dan zoals op de trouw van Klaas en Joeri opnieuw matching outfits voor de lunch in Saint-Hubert.

Ga je dat kopen zonder hem te laten passen? Ach we kennen zijn maten ondertussen. Ik heb zelf de 44 gepast, de snit en de lengte van de mouwen is goed. Tobias bekijkt het met enige verwondering, maar begrijpt ook best waarom. En op het geen-feestje binnen 14 dagen geven we hem gewoon die Happy Socks van daarjuist in de H&M. Als het niet ingepakt is met een strik, dan is het geen verjaardagscadeau! We krijgen honger van centen uit te geven. Dat wordt op het gelijkvloers geregeld met een broodje gezond bij Fischer want in de foodcorner hier boven vinden we naar onze gading niks.

Cris wil nog wat spullen voor thuis uit de drogisterij en onze kameraad gaat eens piepen bij Hifi international. Was zijn sporthorloge nu niet kapot? Geen cadeautjes zei hij en dat kan hij misschien beter zelf kiezen. Tobias laat het idee dus maar varen om voor die verjaardag een Garmin forrunner ofzo te kopen. Nu snel naar het warenhuis om drank en avondeten. Luikse bouletten met jagerssaus en Spätzle of Black Angus burgers met sla en krieltjes uit de oven? Help eens kiezen!

Wanneer we terug bij Billy zijn, is het apérotijd op het terras. We kraken een fles die onze kameraad meebracht van zijn roadtrip door Italië en sindsdien ongeopend bleef tot hij erbij was om ze soldaat te maken. De avond valt en na de burgers gaat tijgertje nog eens met mij wandelen terwijl de hond bij Cris op de sofa slaapt. Niet zozeer omdat ik hier iemand pijnlijk mis, vooral omdat er eentje wat quality time wil spenderen met zijn oude aap. Niet alleen midlife crisissen gepasseerde venten hebben muizenissen en ik hou ook van mijn jonge kameraad.

Apéro | Mirwart   Apéro, wie daar?

 

Zaterdag 20 mei 2023

Na het ontbijt een nieuwe wandeling, met de gps-track voor Balade de la Glacière et château de Mirwart: een goede 6 km, maar wel 169 meter stijging waarop we ons een beetje miskijken. De meeste hoogtemeters zitten allemaal in het midden van de lus waar die ons door de dorpskern van Mirwart voert. Dat maakt een inkorting mogelijk voor de gepijnigde hernia’s van mijn eigen vent. Het blijkbaar ook bewegwijzerde traject start bij de oude molen waar Tobias en ik gisterenavond keerden. Daarheen vanaf de gîte was al een mooie wandeling, die deed ik ‘s morgens ook al met de hond dus nemen we voor Cris de auto tot het vertrekpunt. We volgen de rivier en de spoorwegberm tot aan de uitgestrekte vijvers waaruit ‘s winters grote blokken werden gezaagd om een ijskelder te vullen. Gin-tonic iemand?

Le Marsault | Mirwart   Balade de la Glacière et du Château | Mirwart   Balade de la Glacière et du Château | Mirwart   Balade de l'Ours et du Tigre | Mirwart

De track op Cris zijn app brengt ons door de bossen helemaal om het plateau heen waarop het kasteel en het dorp gelegen zijn. We komen uiteindelijk weer uit het lover ergens bovenaan het dorp en dalen af naar Le Beau Site. Être chez soi tout en étant ailleurs. De oude natuurstenen huizen achter de kerk van Mirwart zijn zoals driekwart van alle panden hier verbouwd tot gîtes aanpalend bij La Taverne De Flore met een welgekomen terras. Pour la petite faim et une grande soif en toute convivialité. Dat treft, want de tocht heeft bij ons alle drie een kleine honger opgewekt en grote dorst.

La Taverne De Flore | Mirwart   Tijn en Tijgertje | Mirwart   Mozzarella & Scarmorza | Mirwart   Orval-fie | Mirwart

Invictus

Alle vier eigenlijk want Billy is er ook nog bij. Tot onze verbazing komt hij ook nu niet aan tafel bedelen, zit gewoon op mijn schoot en wacht. Ik bestel weer een Orval terwijl de jongens zich aan een Hendrick’s of een Maredsous gin-tonic laven. Een late en lichte lunch met een Mozzarella en Scarmorza slaatje, de gewone en de gerookte buffelvariant dus gewoon wat groen met extreem veel kaas. Onversaagd storten we ons op de lekkernij en zelfs voor Wouter’s windhond is er wat. De app mag uit die stuurt ons naar het château en we kennen de weg. De bewegwijzering stuurt ons terug naar het vertrekpunt en voorbij het vakantiehuis waar Cris en Billy afstappen. Maar mijn Berlingo staat beneden nog op de parking van het provinciaal domein dus wandel ik met Tobias verder.

Pisciculture | Domaine Provinciale de Mirwart

Mirwart ligt in het midden van een pakweg 1.350 hectare groot landgoed, bebost en doorsneden van la Lomme en le Marsault. Nu we er toch zijn gaan we onder ons beiden bij de pisciculture ook maar eens kijken, er zouden maar liefst 35 vijvers moeten zijn waar forellen worden gekweekt. Die kweekvijvers worden door le Marsault gevoed en de vissen worden elders in de Ardense rivieren uitgezet eens ze groot genoeg zijn. Al wandelend kwamen we dat watertje meerdere keren tegen deze voormiddag en de echte liefhebbers kunnen hier waarschijnlijk alles te weten te komen over de kwekerij. Maar die van Sint-Pieters-Voeren indachtig lijkt het hier precies allemaal wat onderkomen oftewel op zijn Waals à l’aise. We rijden met de Berlingo terug naar boven.

Convivialité | Mirwart

Apéro en tot het avondeten nog een spelletje terwijl de afgematte springmuis languit op de sofa slaapt. Na de Spätzle en de Luikse Bouletten zitten we aan de keukentafel op onze werkende medemens te wachten. Hij stuurde zijn Waze-rit door zodat we mee kunnen volgen en eten hoeft niet meer. Hij is er een kwartier sneller dan gedacht, wijn en knabbels wil hij wel. Nog even bijkletsen over de gebeurtenissen van de dag, dat we hem hebben gemist en dat hij ook liever hier was gebleven. Dat we misschien iets voor hem hebben gekocht in Luxemburg en bijna een sporthorloge. En écht geen verrassingsfeestje binnen 14 dagen eh! Als er geen strik rond zit, is het geen cadeau toch? Iedereen op tijd naar bed. Camping complet!

 

Zondag 21 mei 2023

Goede morgen. Wouter wilde uitslapen, maar het is weer te warm in zijn grote bed. Nog maar net 7 uur en we zitten al koffie te slurpen bij Billy op de zetel. Boven onze hoofden grolt de grizzlybeer die ik er bij het krieken van de dag achterliet. In de kamer ernaast kraakt de plankenvloer. Zou die ook al wakker zijn? We luisteren met ingehouden adem naar voetstappen in de gang, maar Tobias draaide zich waarschijnlijk gewoon nog eens rond in bed. De teddybeer heeft geen zittend gat en zijn springmuis wil naar buiten. Die is uitgeslapen en zit vol energie dus trekken we onze wandelschoenen aan en samen erop uit.

Bij het bospad toon ik onze compagnon-de-route waar ik de dagen voordien met zijn viervoeter ging wandelen. Gaan we eens de andere kant op dan, vraagt hij? Geen idee waar we dan uitkomen, maar u volg ik overal. Het steeds smaller wordende paadje leidt weg van het dorp, beschrijft een wijde bocht en gaat helemaal naar beneden bij de rivier. De hond mag weer los van het baasje en loopt de afstand wel zeven keer, die gaat straks goed slapen. Handig want na het ontbijt vertrekken wij naar Saint-Hubert, Billy moet dan weer even in zijn bench. In het vale licht onder de bomen geraak ik mijn richtingsgevoel kwijt op de kronkelige wegel naast de meanderende rivier. We moeten eens terug in de bewoonde wereld zien te komen Wouter…

Amore non timore

Ergens aan de overkant van het water dreunt techno die het monotone gebrom van een stroomgroep overstemt. Twee potige mannen zitten met een Jupiler in de hand voor een abri op hun private stukje bos. Wanneer ze twee verdwaalde zielen in het struikgewas opmerken, draaien ze hun muziek een paar decibels stiller. Eens uit het zicht gaat hun feest weer helemaal los. Boom na boom klimmen we uit het bos en wordt de hond weer aangelijnd. Ping. Iedereen weg, vraagt Cris? Hond uitgelaten komen terug, met een foto vanaf de kiezelweg die terug naar Mirwart leidt. Loop al een uur achter zijn gat! Mijn wederhelft lacht, net als mijn compagnon-de-route maar dan verlegen wanneer ik hem het mopje vertel.

Woutermuis en springmuis | Mirwart   Matching outfits | Hugo Boss

Na het ontbijt ruimen we de kamers op en gaat de bagage van de jongens hun wagens in vóór we samen naar Saint-Hubert vertrekken. Ik haal eerst nog de matching hemden van Hugo Boss uit de kast. Benieuwd of de verlegen teddy het mooi gaat vinden en het niet-verjaardagscadeautje überhaupt aanneemt? Eens verwend worden mag en het past hem perfect dus houden we onze nieuwe hemden gewoon aan, grand chic.

Het plein voor de basiliek is tegenwoordig een autovrije esplanade die ik totaal niet herken van die ene keer dat wij hier eens voor uitgeregend Sint-Hubertusviering waren. Wel uit liefde, maar niet uit vrees zo leert de Latijnse spreuk in gouden letters op de gevel van het abbatiale paleis van de voormalige Abbaye de Saint-Pierre en Ardenne. Een passende associatie als ik aan onze jongens denk. Liefdevol zorgend voor de ene en soms wat zondig met de andere, onverklaarbaar en onbevreesd voor wat de buitenwereld ervan zou kunnen denken. Par l’amour et non par la crainte.

Le Saint-Hu'BAR | Saint-Hubert

De grote eiken deur opent en gezangen weerklinken in het portaal van de abdijkerk die zich met wierook vult. Er is een dienst bezig, dus drinken we op het terras van Le Saint-Hu’BAR een uitgelezen trappist. Tobias niet, hij leidt van ’s morgens vroeg al een ascetisch leven wanneer hij ’s namiddags met de auto rijden moet. Wanneer het volk van de plechtige communieviering na het zingen de kerk uit is, spelen we vooralsnog de liturgische toerist. Niet alleen de heilige geest waart rond in de basiliek. Een duivelse duif strijkt er neer op een fries hoog boven onze hoofden waar ze ons ter nauwer nood onderschijt. Drets op de plavuizen van het hoog koor net op het ogenblik dat we de crypte induiken.

In nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti

We bekomen van de schrik met dat aangeboden aperitief van onze huisbaas op het terras van Le Chalet de la Fôret. Sactus! We zijn hier waarschijnlijk de enige toeristen en mijnheer Meunier horen we tegen vaste klanten vertellen dat het erop achteruit gaat met de horeca in de stad. Zaken sluiten, zelfs het vermaarde hotel Le Luxembourg waar wij ooit op een doordeweekse zaterdag zaten. Geen wonder dat het op de fles ging. 10 jaar geleden was het al wat oubollig en het wild zwijn zo goed als zeker een gemarineerd varken. De eerlijke keuken van de chalet en de hartelijkheid van onze gastheer maken met een Saint-Éstephe ons Ardennenweekend àf.

Le Chalet de la Fôret | Saint-Hubert

De jongens vertrekken een eind over de middag, wij wachten nog op onze huisbaas voor een controle en meteropname. We hebben niets gebroken en alles netjes achtergelaten. Geen gaten gegraven in het gazon en we mogen zeker en vast terugkomen volgend jaar. Doen we! Misschien, wie weet. Eerst nog eens een weekendje Champagne proberen vast te leggen met onze werkende mens. Tobias zien we over 14 dagen terug voor het geen-feestje, gelukkig maar want ook hem kunnen we onderhand niet meer missen. Wouter na een paar uur file op de snelweg thuis in Bertem al, amore non timore… en frietjes van de frituur.